شمارهٔ ۹
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش یک پادشاه یا شخصیت بزرگ اشاره دارد که به خاطر شکوه و جلالش در عالم معتبر است. شاعر از او به عنوان کسی که مظلتی برای عصمت و پاکی است یاد می‌کند و او را از ظلم زمانه دور معرفی می‌کند. همچنین شاعر ابراز می‌کند که تقدیر و روزگار به او اعتماد دارد و در نهایت درخواست می‌کند که تحت سایه حمایت و جود این شخصیت بزرگ نرود.
ای خسروی که رایت جاه و جلال توسر بر محیط عالم علوی فراشته ست
هوش مصنوعی: ای پادشاهی که پرچم عظمت و شکوه تو در سراسر آسمانها برافراشته شده است.
گردون مظلّه ای ست که در عرصه وجودعصمت همیشه بر سر مُلکت بداشته ست
هوش مصنوعی: آسمان، مانند سایهای است که در دنیای وجود، همواره بر سر سرزمین پاکی و عصمت قرار دارد.
از چهره زمانه فرو شوی گرد ظلمایزد تو را بر او نه به بازی گماشته ست
هوش مصنوعی: از چهرهی دنیا، غبار ظلم برمیدارد و خداوند تو را به گونهای نگهداشته که در این بازی سهمی نداری.
شاها منم که خامه اقبال روز و شبمدح تو بر صحیفه جانم نگاشته ست
هوش مصنوعی: ای شاه، من آن کسی هستم که روز و شب، تقدیرم به تو احترام میگذارد و ویژگیهای تو را در دل و جانم مینویسد.
مگذار ضایعم که مرا دور روزگاربر اعتماد جود تو ضایع گذاشته ست
هوش مصنوعی: مرا تنها نگذار، زیرا روزگار به من سختی و مشکلاتی تحمیل کرده و من به بخشش و generosity تو تکیه کردهام.