شمارهٔ ۱۹
هوش مصنوعی: در این شعر سخن از احساسی عمیق و عشق است. شاعر از درد و هجران خود می‌گوید و حسرتی که به خاطر عشق دارد. او به زیبایی یک زن اشاره می‌کند و می‌گوید این زیبایی شایسته‌ای بیشتری برای او وجود دارد. همچنین از حاجب (نگهبان) صحبت می‌کند که او را دچار مشکل کرده و مانع رسیدن به عشقش شده است. شاعر درخواست می‌کند که یک شب حجره‌اش روشن شود تا بتواند عشق خود را بیابد و در انتها به انتقام یا حق‌خواهی اشاره می‌کند.
صاحب جلد کت از راه ببردوین هم از جلدی آن قحبه زن است
هوش مصنوعی: این جمله اشاره به کسی دارد که به دلیل غرور و خود بزرگبینیاش در موقعیتی خاص قرار گرفته است و به تغییرات و شرایط اطرافش توجهی ندارد. همچنین، نوعی انتقاد به رفتارهای سطحی و ناپسند او نیز در آن نهفته است.
ورنه این سیم سر زرین گوشچه سزاوار چو تو سیم تن است
هوش مصنوعی: اگر به موضوع گوش و زیبایی آن توجه کنیم، میتوان گفت که این گوش با سیم و ظرافتش، شایستهی موجودی چون توست که خود ظاهری از طلا و زیبایی دارد.
یک شبی حجره من روشن کنکه به عشق تو دلم مرتهن است
هوش مصنوعی: شبی را برای من روشن کن تا بتوانم در محبت تو شاهد باشم؛ زیرا قلبم به عشق تو وابسته و گرفتار است.
چند ازین غدر که حاجب رگ زدتا درین زیر چه دستان و فن است
هوش مصنوعی: چند بار دیگر باید از آسیب و خیانت کسی که مانع شده، بگذریم تا ببینیم زیر این ظاهر چه حقایق و هنرنماییهایی نهفته است؟
حاجبت رگ زد و گر حق خواهیحاجبت بابت گردن زدن است
هوش مصنوعی: اگر به دنبال حقیقت باشی، باید به عواقب آن هم توجه کنی و از عواقب سخت و خطرناک آن نترسی.