شمارهٔ ۲۱
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به ستایش خداوند می‌پردازد و بیان می‌کند که همه چیز در زمین و آسمان نشانه‌ای از قدرت و زیبایی خداوند است. او به این نکته اشاره می‌کند که حتی اگر قدرت آسمانی به اوج خود برسد، نمی‌تواند خود را از حقیقت وجودی‌اش جدا کند. شاعر از خداوند درخواست می‌کند که او را با جلال و بزرگی بیشتری بیاراید و به او امید می‌دهد که همچنان انتظار دارد تا نشانه‌های بزرگی از خداوند را در زندگی‌اش ببیند.
خدایگانا با دست گوهر افشانتهمیشه کار زمین وزمان گهر چینی ست
هوش مصنوعی: خدایی که با دستانش جواهرات میپراکند، همیشه همهی کارهای جهان و زمان را با دقت و زیبایی انجام می‌دهد.
اگر به رفعت قدرت فلک به صد درجهفراز خویش نبیند ز خویشتن بینی ست
هوش مصنوعی: اگر آسمان نیز به صد درجه بالاتر از خود نگاه نکند، تو با نگاهی به درون خود میتوانی برتری خود را ببینی.
مرا به خلعت زیبا و استر رهواربزرگ کردی و این از بزرگ آیینی ست
هوش مصنوعی: تو با بخشیدن لباس زیبا و اسبی همچون باد، مرا بزرگ و با عظمت کردی و این نشان از بزرگی و شخصیت والای توست.
هنوز زین و لگامی امید می دارموگرنه من به چه دانم که استرم زینی ست
هوش مصنوعی: من هنوز امیدوارم که زین و لگام داشته باشم، وگرنه نمیدانم که آیا اسبم زین دارد یا نه.