شمارهٔ ۲۲
هوش مصنوعی: این متن به نگرانی و ناامیدی انسان نسبت به سرنوشت و مقدراتش اشاره دارد. شاعر معتقد است که هر چیزی که در زندگی پیش می‌آید، از حیث خداوند و قدر مقدر شده است، حتی اگر به ظاهر قابل درک نباشد. او به سعی و کوشش انسانی اشاره می‌کند که به تنهایی نمی‌تواند برطرف‌کننده‌ی مشکلات باشد، و تنها عنایت و لطف خداوند می‌تواند به انسان کمک کند. شاعر از اینکه خداوند به او نگاهی ندارد، دلگیر است و به امید بزرگی و مهربانی خداوند دل بسته است، اما احساس می‌کند که هیچ نشانی از شکرگزاری در دل او نیست.
بزرگوارا دانم که بر خلاف قدرحقیقت است که جز کردگار قادر نیست
هوش مصنوعی: ای بزرگوار، میدانم که حقیقت این است که جز خداوند، هیچ کس قدرتی ندارد.
به حکم آنک بد و نیک هر چ پیش آیدمقدّرست به هر حال اگر چ ظاهر نیست
هوش مصنوعی: به این معناست که هر چیزی که در زندگی اتفاق میافتد، چه خوب و چه بد، از پیش مقدر شده است و در هر شرایطی، حتی اگر در لحظه معلوم نباشد، باید به تقدیر ایمان داشت.
به سعی می نشود هیچ گونه روزی بیشز روی کم خردی گرچه مرد صابر نیست
هوش مصنوعی: با تلاش و کوشش نمیتوان به نتیجهای بیشتر از آنچه که ناشی از ناآگاهی و کمخردی است، دست پیدا کرد، حتی اگر فرد صبور باشد.
بلی عنایت صاحب که در مصالح خلقز یک دقیقه به انواع لطف قاصر نیست
هوش مصنوعی: البته، به راستی که صاحب نظر به گونهای بر احوال و نیازهای مردم آگاه است که در هر لحظه و با انواع محبتها از کمک به آنها دریغ نمیکند.
چو سوی جمله نظر می کند ز روی کرمچرا به جانب من هیچ گونه ناظر نیست
هوش مصنوعی: وقتی که به همه جا نگاه می‌کند و به خاطر لطف و kindness خود، چرا هیچ توجهی به من نمیکند؟
به صد امید دل اندر تو بسته ام که از آنزبان حال من به اتمام هیچ شاکر نیست
هوش مصنوعی: با امیدهای فراوان دل خود را به تو سپردهام، اما از آنچه که در دل دارم، هیچ نمایندهای برای نشان دادن حال من وجود ندارد و من از این بابت شاکر نیستم.