شمارهٔ ۳۵ - ظهیر فاریابی

جلال ملت و دین،تو گمان مبر که دگربه کبریای جلال تو هیچ کس باشد

به هر چه حکم تو سابق شود چو در نگریقضا هنوز به فرسنگها ز پس باشد

شبی نباشد کاندر دل و دِماغ عدوخیال تیغ نه همخوابه هوس باشد

هرانکسی که زند بر خلاف تو نفسینخست مرگ گلوگیر در نفس باشد

همای همت تو هر کجا که سایه فکندبه فرّ و مرتبه عنقا کم از مگس باشد

نسیم عدل تو در هر زمین که نافه گشاددژم بنفشه و فریاد کن جرس باشد

فنا کله ز سر روزگار بر بایداگر نه حزم تو شبها درو عسس باشد

به بزم شاه جهان کشف حال بنده بکنبه پایمردی دانم که دسترس باشد

که گرچه عیش من از حد برون پریشان استو لیک یک نظر رحمت تو بس باشد