شمارهٔ ۳۶
هوش مصنوعی: این متن شعرگونه به بیان احساسات و اندیشه‌های شاعر در مورد زندگی و شرایط انسانی می‌پردازد. شاعر خود را به عنوان جراحی معرفی می‌کند که در زندگی‌اش با مشکلات و تناقضات زیادی روبرو است. او به ناکامی‌ها و کمبودهایش در دینداری و وفاداری اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که در دنیای امروز، وفا و صداقت کمیابند و مردم بیشتر در پی منافع خود هستند.
شاعر همچنین به شادی‌های زودگذر و افکار منفی در دوران معاصر اشاره می‌کند و بر این نکته تأکید دارد که انسان‌ها کمتر به یکدیگر وفادار و همدل هستند. او از زیبایی‌هایی مانند مهربانی و سخاوت سخن می‌گوید، ولی همزمان از ظلم و ناعدالتی‌ها نیز یاد می‌کند.
در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که اگر فرصتی برای بهبود یا تغییر پیش بیاید، باید از آن به خوبی استفاده کرد و در جایگاه درست خود قرار گیرد.
خداوندا من آن جراح عمرمکه دایم هفت عضوم ریش باشد
هوش مصنوعی: خداوند، من آن کسی هستم که همواره در حال جراحی و اصلاح عمرم هستم و در این راه، هفت قسمت از وجودم در حال رنج و زحمت است.
ز من رادی و دینداری نیایدچو گیتی زُفت کافر کیش باشد
هوش مصنوعی: اگر از من برود، نیکی و دینداری از من نمیآید؛ چون در این دنیا افرادی که کافر هستند و به اعتقادات درست پایبند نیستند، بسیارند.
توانگر تر کسی کو را بجوییدرین عهد از وفا دردیش باشد
هوش مصنوعی: کسی که در زمانهی کنونی به دنبال وفا است، ثروتمندتر از کسی است که تنها به مال و دارایی فکر کند.
در شادی درین دوران که ماییمدل مرد محال اندیش باشد
هوش مصنوعی: در این دوران که زندگی میکنیم، دل انسان های دارای افکار غیرممکن باید شاد باشد.
نسیبیگر زمن پیش است و بیش استسلیم است این بهل تا پیش باشد
هوش مصنوعی: نسیب کوچکتری از من جلوتر و در دسترس است و این نسیب با حالتی سالم و درست است، اما باید تا زمانی که در دسترس باشد، از آن استفاده کرد.
چو مهر از پس برآید آدمی راحقیقت دان که سایه بیش باشد
هوش مصنوعی: هرگاه خورشید در آسمان بدرخشد، بدان که انسان میتواند به حقیقت پی ببرد؛ زیرا در آن زمان سایهها به مقدار زیادی افزایش مییابند.
مرا زان شعر آبادان چه طیرهکه پانصد رخنه در معنیش باشد
هوش مصنوعی: من از آن شعر آبادان چه انتظاری داشته باشم، در حالی که ممکن است پانصد برداشت مختلف از معنایش وجود داشته باشد.
به تیری دوزم او راکش ز رفعتکمر شمشیر جوزاکیش باشد
هوش مصنوعی: من او را به تیری میزنم، زیرا بلندی کمرش همچون شمشیر جوزا است.
ز زنبوری نیم کمتر که برویدم و دم جای نوش ونیش باشد
هوش مصنوعی: من کمتر از زنبور نیستم، زیرا در هر لحظه که حرکت میکنم، نوش و نیش در کنار هم وجود دارند.
قمر با گل سخاوتها کند لیکبسا ظلما کزو برخیش باشد
هوش مصنوعی: ماه با گل مهربانی می‌کند، اما گاه ظلمی هم در او وجود دارد که باعث رنجش میشود.
چو جای من نمی دانند قومیکه ایشان را سمن چون غیش باشد
هوش مصنوعی: مردمی که نمیدانند چه جایگاهی دارم، مانند ابرهایی هستند که فقط به گیاهان خوشبو نگاه میکنند.
اگر دستوریی یابم به هنگامچنان دانم که جای خویش باشد
هوش مصنوعی: اگر در زمانی نیاز به راهنما و دستور پیدا کنم، میدانم که باید در موقعیت مناسب و درست خودم قرار بگیرم.