شمارهٔ ۶۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به ستایش و تمجید از شاه می‌پردازد و اهمیت و مقام رفیع او را در کنار عظمت آسمان و عرش بیان می‌کند. او خود را به عنوان یک عندلیب معرفی می‌کند که می‌خواهد در سایه‌ی شاه آشیانه‌ای بسازد و از زیبایی و جاه او نغمه‌سرایی کند. شاعر می‌گوید که قصیده‌اش دارای ارزش و زیبایی است، و آن را در خور مقام شاه می‌داند. در نهایت، از شاه درخواست می‌کند یا او را به خاطر لطفش نزد خود نگه دارد یا به دیار خود بازگرداند.
شاها به قدر همت و رای رفیع خویشاز سقف چرخ و ساحت عرش آستانه ساز
هوش مصنوعی: ای پادشاه، براساس اراده و تلاش بزرگت، مثل سقف آسمان و جایگاه عرش خود را بیفراز.
وین عندلیب را ز پی مدح گستریبر شاخسار سایه خویش آشیانه ساز
هوش مصنوعی: این بلبل را برای ستایش بزرگ و فراگیر، بر شاخهاش جایی فراهم کن تا در سایهاش nest کند.
ساز و نوای جاه تو را این نوای مندر خور بود که خوش نبود بی ترانه ساز
هوش مصنوعی: ساز و آهنگ مقام تو به این آهنگ من مناسب است و بدون ترانه، ساز به خوبی نواخته نمیشود.
گفتم قصیده ای که ز نظمش حسد برداوهام نکته پرور و طبع فسانه ساز
هوش مصنوعی: من گفتم شعری بنویسم که تخیلات خلاق و پرورش یافته، به آن حسادت کند و قریحه داستانسرایی بر آن فخر بفروشد.
و آمد به حضرت تو شها بلبلی چو مندلم قبول گستر و وز لطف دانه ساز
هوش مصنوعی: یک بلبل مانند من به پیشگاه تو آمد و دلش از محبت پر شده است. تو دل را گسترش بده و با لطف خود او را سیر و خوشنود کن.
یا باز پس فرست ازینجا به خانه امیا در جوار بارگه اینجام خانه ساز
هوش مصنوعی: یا مرا به خانهام برگردان یا اینکه در نزدیکی این مکان، برای خودم خانهای بساز.