شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق و دل‌تنگی شاعر است. شاعر از محبوب خود می‌خواهد که محبت و توجهش را از او نگیرد، زیرا او دچار کمبود عشق و امید است. او به نوعی احساس اسارت در برابر عشق را توصیف می‌کند و از محبوبش می‌خواهد که از او جدا نشود و به زندگی‌اش ادامه دهد. استفاده از تصاویر مثل "طوطی در قفس" و "سگ قصاب" نشان‌دهنده درد و رنجی است که شاعر از فقدان عشق احساس می‌کند. در نهایت، او به زندگی و وجود محبوبش وابسته است و به شدت نیازمند حضور اوست.
ای همایون نظر، از من نظری باز مگیرطوطیم در قفس از من شکری باز مگیر
هوش مصنوعی: ای استاد عزیز، لطفاً دوباره به من نگاه نکن و محبتهای خود را از من دریغ مفرما! طوطی من در قفس است و دیگر نمیتواند از من شکری بگوید.
سگ قصاب توام خورده ز جانم جگریچون جگر می‌خورم از من جگری باز مگیر
هوش مصنوعی: من همچون سگی هستم که از دست قصاب زخمی شدهام و دردی عمیق در وجودم حس میکنم. چون جگر را می‌خورم، تو نیز از من جگری نخواهی گرفت و به من آسیب نزن.
شب امید مرا، روز دل‌فروز توییبنما روز و نسیم سحری باز مگیر
هوش مصنوعی: در شب امید من، تو نوری فرحبخش در روز هستی. لطفاً روز و نسیم صبحگاهی را از من نگیری.
پا اگر بازگرفتن ز تو من آن دگر استتو ز من پا به امید دگری باز مگیر
هوش مصنوعی: اگر من از دنیای تو جدا شوم، دیگر بین ما رابطهای نخواهد بود. بنابراین تو نیز به امید دیگری از من فاصله نگیر.
ای به تو زنده من و زنده به تو جان ظهیرتو ز بیمارگران گل‌شکری باز مگیر
هوش مصنوعی: ای تویی که من به خاطر تو زندهام و جانم به تو وابسته است، ای ظهیر! تو که آوازهدانان را به گلشکرت میخوانی، نمیتوانی از درمانکنندگانت دور بمانی.