شمارهٔ ۲۳
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از زیبایی و جاذبه یک دختر سخن می‌گوید. او مانند ماه از داخل دامن خود خارج می‌شود و با حرکتی نرم و دلنشین به سمت خورشید می‌رود. دختر در حین حرکت، با لبان خود سخن می‌گوید و جذابیت او به گونه‌ای است که گویی عرق از چشمه‌ای زنده و باطراوت می‌ریزد.
بر کرده چو مه سر از گریبان می رفتدر دامن خورشید خرامان می رفت
هوش مصنوعی: دختر زیبایی که گردن بلندی دارد و همچون ماه از زیر روسریاش سر بیرون آورده، با ناز و وقار در کنار خورشید به آرامی حرکت میکند.
گه گه به سخن درآمده لعل لبشگویی عرق از چشمه حیوان می رفت
هوش مصنوعی: هر از گاهی لبهای زیبایش به سخن در میآید، انگار که قطرات عسل از چشمه زلالی سرازیر شده باشد.