شمارهٔ ۶۶
هوش مصنوعی: در این شعر شاعر از غم و اندوه خود سخن می‌گوید. او به خاطر درد و غم ناشی از عشق، چشمانش را برهم می‌زند و در سکوت به سوختن دلش ادامه می‌دهد. او به شدت از این هیجان درونیش می‌ترسد که مبادا آتش دلش شعله‌ور شود و این باعث می‌شود که سکوت کند و از بیان احساساتش خودداری کند.
دوش از غم تو دیده به هم برنزدمور زانک زدم بدانک بی نم نزدم
هوش مصنوعی: شبی از شدت غم تو چشمانم را بستم و اگر هم اشارهای به درد میکردم، به خاطر آنکه بیفایده بود هیچ صدایی از من درنیامد.
زان بیم که دم تیز کند آتش دلتا روز همی سوختم و دم نزدم
هوش مصنوعی: از ترس این که آتش عشق درونم به شدت شعله‌ور شود، تا روزها در دل خود میسوزم و حتی یک کلمه هم نمیگویم.