شمارهٔ ۷۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از باد می‌خواهد که درباره غم و اندوهی که دلی را شکسته فاش نکند. او هشدار می‌دهد که اگر زلف یار به‌هم‌ریخته است، نباید به گل زیبایش آسیبی بزند، چرا که ممکن است این کار او را آزار دهد. به طور کلی، او نسبت به حساسیت و نازک‌دلی معشوق خود توجه دارد و از دیگران می‌خواهد که از او مراقبت کنند.
ای باد ز غصه‌ای که خون پاشَد از آنبا یار مگو که تنگدل باشد از آن
هوش مصنوعی: ای باد، از غصه‌ای که باعث میشود خون از دل بریزد، حرف نزن. نکند که یار از این موضوع ناراحت شود و دلش بشکند.
ور زلف همی پریشی‌اش، نرم پریشبر تازه گلش مزن که بخراشد از آن
هوش مصنوعی: اگر موهای پریشان او را لمس کنی، به آرامی به گل تازهاش دست نزن، زیرا ممکن است آن را خراش دهد.