رباعی شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از احساس عجله و اضطراب خود سخن می‌گوید و می‌خواهد به سوی محبوب برود، زیرا صبر برایش دشوار به نظر می‌رسد. او آماده است تا جانش را در راه محبوب فدا کند. همچنین، او به این موضوع اشاره می‌کند که باید در مواجهه با دشمن و دوست اعتراف کند که عشق محبوب او را به شدت تحت تاثیر قرار داده و او را مسخره کرده است.
خیزم بروم چو صبر نامحتمل‌ستجان در قدمش کنم که آرامِ دل‌ست
هوش مصنوعی: برمیخیزم و میروم، چون صبر دیگر ممکن نیست. جانم را در قدم او نهاد میکنم؛ چون آرامش دل من در اوست.
و اقرار کنم برابر دشمن و دوست«کآن کس که مرا بکشت از من بحل‌ست»
هوش مصنوعی: من به این حقیقت اعتراف میکنم که هم در برابر دشمن و هم در برابر دوست، آن کس که مرا از خودم جدا کرد، همان کسی است که مرا نابود کرد.