رباعی شمارهٔ ۱۸
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به تضاد میان زیبایی و زشتی اشاره می‌کند. او می‌گوید که آنچه در ابتدا زیبا و دل‌انگیز به نظر می‌رسید، در حال حاضر به زشت‌ترین و شیطانی‌ترین حالت خود درآمده است. زیبایی رویی که در زمستان شگفت‌انگیز است، اکنون مانند پالتوی پوستین در تابستان، نامناسب و ناخوشایند به نظر می‌رسد.
آن ماه که گفتی ملک رحمانستاین بار اگرش نگه کنی شیطانست
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که آن ماهی که تو دربارهاش گفتی، موجودی زیبا و فرشته گونه است، اما اگر در این لحظه به او توجه کنی، ممکن است حقیقت دیگری از او را ببینی که شبیه شیطان است. در واقع، چیزی که به نظر می‌رسد خوب و معصوم باشد، ممکن است در باطن خود جنبههای منفی و تاریکی نیز داشته باشد.
رویی که چو آتش به زمستان خوش بودامروز چو پوستین به تابستانست
هوش مصنوعی: روزی چهرهات در زمستان مانند آتش گرم و دلپذیر بود، اما امروز مانند پوستینی است که در تابستان، از گرما حالتی ناخوشایند دارد.