رباعی شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به احساسات عمیق عشق و دلبستگی اشاره می‌کند. او به معشوق می‌گوید که شخصی که عاشق اوست و از او دور است، در درون خود احساس درد و رنج بسیاری دارد. بدون حضور معشوق، آرامش و قرار ندارد و این دوری چقدر می‌تواند سخت و دشوار باشد. شاعر به عمق احساسات و تأثیر فقدان معشوق بر حال انسانی اشاره می‌کند.
بیچاره کسی که بر تو مفتون باشددور از تو گرش دلیست پر خون باشد
هوش مصنوعی: مسکین کسی که عاشق تو باشد؛ حتی اگر دلش پر از درد و غم باشد، دوری تو را تحمل نمیتواند.
آن کش نفسی قرار بی‌روی تو نیستاندیش که بی‌تو مدتی چون باشد
هوش مصنوعی: کسی که بدون حضور تو نمیتواند آرام بگیرد، نباید به این فکر کند که بیشتر از یک مدت بدون تو چگونه خواهد گذشت.