رباعی شمارهٔ ۶۷
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به همراه دوستش به یک حمام خلوت رفته و از زیبایی و تمیزی دوستی که در آنجا است صحبت می‌کند. او اشاره می‌کند که هیچ‌کس دیگر نمی‌تواند مانند این دوستش زیبا و دلنشین باشد و در نهایت می‌گوید که زیبایی او به راحتی با چیزی مانند گل آفتاب و تغییر نمی‌کند.
با دوست به گرمابه درم خلوت بودوانروی گلینش گل حمام آلود
هوش مصنوعی: با دوست در گرمابه خلوت کرده بودم و چهرهی گلین او به عطر و بخار حمام آغشته شده بود.
گفتا دگر این روی کسی دارد دوست؟گفتم به گل آفتاب نتوان اندود
هوش مصنوعی: شخصی میپرسد آیا کسی دیگر هم مانند تو وجود دارد؟ و من جواب میدهم که مثل گل، زیبایی و روشنی را نمیتوان با چیز دیگری پوشاند.