بخش ۸ - حکایت
هوش مصنوعی: در این شعر، داستان پیرمردی روایت می‌شود که در راه حجاز قدم می‌زند و همزمان دو رکعت نماز می‌خواند. او چنان مجذوب خداوند است که حتی از خارها و موانع بی‌توجه است. اما به دلیل وسواس‌های خود و غرور، در نهایت به اشتباه می‌افتد و به چاهی می‌رسد. در این لحظه، صدایی از غیب به او هشدار می‌دهد که نباید به خاطر عبادت‌هایش مغرور شود، زیرا خدمت به دیگران و آرامش دل‌ها از هر عبادتی بالاتر است. این پیغام به او یادآوری می‌کند که ارزش کارهایش در نزد خداوند بیشتر از تعداد رکعت‌هاست.
شنیدم که پیری به راه حجازبه هر خُطْوه کردی دو رکعت نماز
هوش مصنوعی: روزی پیرمردی را دیدم که در مسیر حجاز هر قدمی که برمیداشت، دو رکعت نماز می‌خواند.
چنان گرم رو در طریق خدایکه خار مغیلان نَکَندی ز پای
هوش مصنوعی: تو آن قدر در مسیر خدا جدی و پرشور هستی که حتی خارهای تیز و آزاردهنده نتوانند تو را متوقف کنند.
به آخر ز وسواس خاطر پریشپسند آمدش در نظر، کار خویش
هوش مصنوعی: او از وسواس ذهنی و نگرانیهای خود رهایی یافته و به نتایج کارهایش نگاهی مثبت و پسندیده دارد.
به تلبیس ابلیس در چاه رفتکه نتوان از این خوب‌تر راه رفت
هوش مصنوعی: بر اثر فریب ابلیس به چاه افتاد، زیرا نتوانست از این بهتر راهی پیدا کند.
گرش رحمت حق نه دریافتیغرورش سر از جاده برتافتی
هوش مصنوعی: اگر رحمت خداوند را دریافت نکردی، غرور تو باعث می‌شود که از مسیر درست منحرف شوی.
یکی هاتف از غیبش آواز دادکه ای نیکبختِ مبارک نهاد
هوش مصنوعی: صدایی از عالم غیب به گوش رسید که به شخصی خوشبخت و نیکوخلق گفت: تو مورد خوشایندی هستی و برایت آرزوی موفقیت دارم.
مپندار اگر طاعتی کرده‌ایکه نُزْلی بدین حضرت آورده‌ای
هوش مصنوعی: این فکر را نکن که اگر کاری نیک انجام دادهای، موجب شده است که به این جایگاه برسیدهای.
به احسانی آسوده کردن دلیبه از اَلْف رکعت به هر منزلی
هوش مصنوعی: آرامش دادن به قلبی با محبت و خوبی، از هزار رکعت نماز در هر مکان بهتر است.