باب دوم در احسان
بخش ۱ - سر آغاز
اگر هوشمندی به معنی گرای
بخش ۲ - گفتار اندر نواخت ضعیفان
پدرمرده را سایه بر سر فکن
بخش ۳ - حکایت ابراهیم علیه‌السلام
شنیدم که یک هفته ابن‌السبیل
بخش ۴ - گفتار اندر احسان با نیک و بد
گره بر سر بند احسان مزن
بخش ۵ - حکایت‌ِ عابد با شوخ‌دیده
زبان‌دانی آمد به صاحبدلی
بخش ۶ - حکایت ممسک و فرزند ناخلف
یکی رفت و دینار از او صد هزار
بخش ۷ - حکایت
بزارید وقتی زنی پیش شوی
بخش ۸ - حکایت
شنیدم که پیری به راه حجاز
بخش ۹ - حکایت
به سرهنگ سلطان چنین گفت زن
بخش ۱۰ - حکایت کرم مردان صاحبدل
یکی را کرم بود و قوت نبود
بخش ۱۱ - حکایت
یکی در بیابان سگی تشنه یافت
بخش ۱۲ - گفتار اندر گردش روزگار
تو با خلق سهلی کن ای نیکبخت
بخش ۱۳ - حکایت در معنی رحمت بر ضعیفان و اندیشه در عاقبت
بنالید درویشی از ضعف حال
بخش ۱۴ - حکایت
یکی سیرت نیکمردان شنو
بخش ۱۵ - گفتار اندر ثمره جوانمردی
ببخش ای پسر کآدمی زاده صید
بخش ۱۶ - حکایت در معنی صید کردن دلها به احسان
به ره بر یکی پیشم آمد جوان
بخش ۱۷ - حکایت درویش با روباه
یکی روبَهی دید بی دست و پای
بخش ۱۸ - حکایت
شنیدم که مردی است پاکیزه بوم
بخش ۱۹ - حکایت حاتم طائی و صفت جوانمردی او
شنیدم در ایام حاتم که بود
بخش ۲۰ - حکایت در آزمودن پادشاه یمن حاتم را به آزادمردی
ندانم که گفت این حکایت به من
بخش ۲۱ - حکایت دختر حاتم در روزگار پیغمبر (ص)
شنیدم که طی در زمان رسول
بخش ۲۲ - حکایت حاتم طائی
ز بنگاه حاتم یکی پیرمرد
بخش ۲۳ - حکایت
یکی را خری در گل افتاده بود
بخش ۲۴ - حکایت
شنیدم که مغروری از کبر مست
بخش ۲۵ - حکایت
یکی را پسر گم شد از راحله
بخش ۲۶ - حکایت
ز تاج مَلِک‌زاده‌ای در مناخ
بخش ۲۷ - حکایت پدر بخیل و پسر لاابالی
یکی زهرهٔ خرج کردن نداشت
بخش ۲۸ - حکایت
جوانی به دانگی کرم کرده بود
بخش ۲۹ - حکایت در معنی ثمرات نکوکاری در آخرت
کسی دید صحرای محشر به خواب
بخش ۳۰ - حکایت
شنیدم که مردی غم خانه خورد