بخش ۱۳ - حکایت

هوش مصنوعی: در این شعر، سلطان ران به دلایلی از پادشاهی خود مستأصل می‌شود و به کوهی پناه می‌برد. او شیخی را در بقعه‌ای قرار می‌دهد که در زمان قایم، مقامی نداشته است. ولی هنگامی که خبر محنت او به گوش عابد می‌رسد، او به تمسخر می‌گوید که چرا او در این حالت نمی‌تواند حتی نیم نانی بخورد و خوابش نبرد. عابد هوشیار است و به خوبی می‌داند که ثروت واقعی در درون خود انسان نهفته است، برعکس قارون که فقط به دنبال پول و ثروت دنیوی بود. داستان به اهمیت معنویت و درک درونی از زندگی اشاره دارد.