بخش ۱۵ - حکایت

هوش مصنوعی: این شعر به یادآوری دوران کودکی شاعر و تجربه‌ای که با پدرش داشت، می‌پردازد. شاعر زمانی که به بازی مشغول بود، از پدرش دور می‌شود و در نتیجه ترس و وحشت به دلش می‌افتد. پدرش او را نصیحت می‌کند که نباید در جمع نادانان بنشیند و باید از حکمت و دانش بزرگ‌ترها بهره‌برداری کند. شاعر همچنین به اهمیت ارتباط با کسانی که در مسیر درست هستند، اشاره می‌کند و از بزرگ‌ترها می‌خواهد که عشق و محبت داشته باشند و به نیازمندان توجه کنند. او نهایتاً بر لزوم آموختن از خردمندان و عدم دوری از آنان تأکید می‌کند، زیرا این راهی است به سوی معرفت و درک بهتر.