قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴ - وله فی مدح ابش بنت سعد
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی ویژگی‌های والا و بی‌نظیر یک شخصیت (خسرو) صحبت می‌کند و بر این نکته تأکید می‌کند که چنین صفات و مقامات بلندی در دنیا قابل تکرار نیستند. شاعر با بیان ویژگی‌هایی چون وفور مهر، اصالت، و حکمت به مقایسه این شخصیت با دیگران می‌پردازد و بیان می‌کند که اگر خوبان و زیبایی‌ها به اندازه و با کیفیتی که او دارد وجود داشتند، در دنیا کمبود نمی‌بود. همچنین به سرنوشت دشمنان او اشاره می‌کند و می‌گوید که بر دشمن او عاقبت خوبی نخواهد گذشت. نهایتاً، شاعر می‌پرسد که آیا در دنیا چنین کسی وجود دارد یا نه، و هشدار می‌دهد که چنین شخصیت برتری از بین نمی‌رود.
فلک را این همه تمکین نباشدفروغ مهر و مه چندین نباشد
هوش مصنوعی: آسمان نمیتواند این همه قدرت داشته باشد و روشنایی خورشید و ماه نیز به این مقدار نیست.
صبا گر بگذرد بر خاک پایتعجب گر دامنش مشکین نباشد
هوش مصنوعی: اگر نسیم، از کنار پای تو بگذرد، عجیب نیست اگر دامنش معطر به مشک نباشد.
ز مروارید تاج خسروانیتیکی در خوشهٔ پروین نباشد
هوش مصنوعی: هیچ یک از مرواریدهای زیبا و با ارزش که تاج پادشاهان را میسازند، در خوشهٔ ستاره پروین یافت نمیشود.
بقای ملک باد این خاندان راکه تا باشد خلل در دین نباشد
هوش مصنوعی: این خاندان باید پایدار بماند تا دین آسیب نبیند و در آن خللی ایجاد نشود.
هر آن کو سر بگرداند ز حکمتاز آن بیچاره‌تر مسکین نباشد
هوش مصنوعی: هر کس که از حکمت و دانش روی برگرداند، بیگمان از همه بیچاره‌تر و مسکینتر خواهد بود.
عدو را کز تو بر دل پای پیلستبزن تا بیدقش فرزین نباشد
هوش مصنوعی: اگر دشمنی بر دلش مانند پای فیل قرار گرفته است، به او ضربه بزن تا نتواند با قدرتش بر تو تسلط یابد.
چنین خسرو کجا باشد در آفاقوگر باشد چنین شیرین نباشد
هوش مصنوعی: کیفیت و زیبایی فردی مانند خسرو در هیچ کجای عالم پیدا نمیشود و اگر هم باشد، به اندازهی او شیرین و دلنشین نخواهد بود.
خدا را دشمنش جایی بمیرادکه هیچش دوست بر بالین نباشد
هوش مصنوعی: خدا کسی را در جایی عذاب کند که هیچ یک از دوستانش در کنار او نباشند.