قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹ - وله فی مدح اتابک مظفرالدین سلجوقشاه
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از نیکبختی اهل شیراز صحبت می‌کند که تحت حمایت یک همای بزرگ قرار دارند. او به دوران خوش خسرو عادل اشاره می‌کند و از عدل مظفرالدین سلجوقشاه یاد می‌کند که بندگان او از لطف او بهره‌مند هستند. شاعر به اهمیت شکرگزاری برای نعمت‌های خدا اشاره می‌کند و به سرنوشت دشمنان نیز اشاره می‌کند که بر اثر اعمال نادرست، عذاب خواهند دید. در نهایت، شاعر بر بلاغت و فصاحت اهل پارس تأکید کرده و دعا می‌کند که آنها همواره در صداقت و صلاح باقی بمانند.
چه نیکبخت کسانی که اهل شیرازندکه زیر بال همای بلندپروازند
هوش مصنوعی: کسانی که در شیراز زندگی میکنند، بسیار خوشبختند و مانند پرندگان بزرگی هستند که زیر سایه و حمایت همای بلندی قرار دارند.
به روزگار همایون خسرو عادلکه گرگ و میش به توفیق او هم‌آوازند
هوش مصنوعی: در زمان پادشاهی خسرو عادل، گرگ و میش به خاطر خوشبختی او همدیگر را همراهي میکنند.
مظفرالدین سلجوقشاه کز عدلشروان تکله و بوبکر سعد می‌نازند
هوش مصنوعی: مظفرالدین سلجوقشاه به خاطر عدل و انصافش، همگان از او سخن میگویند و به او افتخار میکنند.
خدای را به تو خلق نعمتیست چنانکز او به شکر دگر نعمتش نپردازند
هوش مصنوعی: خداوند به تو نعمتی بخشیده است که آنچنان خوب و ارزشمند است که حتی شکرگزاری برای دیگر نعمتهایش را فراموش می‌کند.
سزای خصم تو گیتی دهد که سنگ خلافاز آسمان به سر خویشتن بیندازند
هوش مصنوعی: زمانی که خصومت تو به اوج برسد، در نهایت عذاب و عواقبی خواهد دید که مانند افتادن سنگی از آسمان بر سرش خواهد بود.
بلاغت ید بیضای موسی عمرانبه کید سحر چه ماند که ساحران سازند؟
هوش مصنوعی: بلاغت و فصاحت کلام موسی، پسر عمران، در برابر ترفندها و سحرهای جادوگران چگونه میتواند دوام بیاورد؟
دعای صالح و صادق رقیب جان تو بادکه اهل پارس به صدق و صلاح ممتازند
هوش مصنوعی: آرزو میکنم که دعاهای افرادی خوب و راستین همیشه همراه تو باشد، زیرا مردم پارس به صداقت و نیکوکاری شناخته شدهاند.