قصیدهٔ شمارهٔ ۵۴ - در ستایش
هوش مصنوعی: شاعر با خوشامدگویی به یک شخصیت بزرگ، از آرامش و آزادی‌ای که به ارمغان آورده، سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که حضور این شخصیت باعث شادی و خوشبختی مردم شده و هیچ ظلمی نمی‌تواند به آن‌ها آسیب بزند. همچنین، شاعر به برتری بندگان خدا که به دیگران آزادی می‌دهند، اشاره می‌کند و بهشت را با آرامش و نعمتش توصیف می‌کند، اما تأکید می‌کند که بهترین متاع، خود این شخصیت است. او همچنین دعا می‌کند که این شخصیت سلامت دنیا و آخرت را داشته باشد و نام نیکش بر سر زمین باقی بماند. در نهایت، او از خشنودی خداوند از این شخصیت و تأثیر او بر مردم سخن می‌گوید.
به خرمی و به خیر آمدی و آزادیکه از صروف زمان در امان حق بادی
هوش مصنوعی: تو با خوشی و خوبی به ما آمدی و آزادیی که از زمان در امان است، تو را از هر سوء تفاهمی دور نگه میدارد.
به اتفاق همایون و طلعت میموندری ز شادی بر روی خلق بگشادی
هوش مصنوعی: با آمدن همایون و چهره زیبای میمون، دروازهای از شادی به روی مردم باز شد.
به هر مقام که پای مبارکت برسدزمانه را نرسد دست جور و بیدادی
هوش مصنوعی: هر جا که قدم مبارکت برسد، زمانه نمی‌تواند به ظلم و ستم دست یازد و به تو آسیب برساند.
بزرگ پیش خداوند بنده‌ای باشدکه بندگان خدایش کنند آزادی
هوش مصنوعی: بزرگترین انسانی که در نظر خداوند محبوب است، کسی است که به بندگان خدا کمک کند تا از قید و بندها رهایی یابند.
بهشت گرچه پرآسایشست و ناز و نعیمجز آن متاع نیابی که خود فرستادی
هوش مصنوعی: اگرچه بهشت پر از آسایش و نعمتهای دلپذیر است، اما هیچ چیزی جز آنچه خودت به دنیا فرستادی، نخواهی یافت.
تو را سلامت دنیا و آخرت باشدکه بیخ خیر نشاندی و داد حق دادی
هوش مصنوعی: برای تو آرزوی سلامت در دنیا و آخرت دارم؛ چرا که تو ریشههای خوبی را در جامعه نشاندی و حق را به جای خود رساندی.
دعای زنده‌دلانت بلا بگرداندغم رعیت و درویش بردهد شادی
هوش مصنوعی: دعای کسانی که دلشان زنده و شاداب است، مشکلات و غمهای مردم و نیازمندان را دور می‌کند و به آن‌ها خوشحالی میبخشد.
خدای عزوجل از تو بنده خشنودستوزان پدر که تو فرزند پرهنر زادی
هوش مصنوعی: خدا از تو راضی است و از پدر تو که فرزندی با فضیلت و با ارزش به دنیا آورده است.
ملوک روی زمین بر سواد منشورتنهاده سر چو قلم بر بیاض بغدادی
هوش مصنوعی: پادشاهان و بزرگانی که بر روی زمین هستند، سر خود را بر روی نوشتهات گذاشتهاند، مانند قلمی که بر روی کاغذ سفیدی در بغداد مینویسد.