رباعی شمارهٔ ۱۴
این شعر در مزیت و برتری شراب بر سبزه (حشیش) است؛ شاعر میگوید می بنوش زیرا می تو را سرخرو و شاد و پرنیرو مینماید و از سبزه دوری کن زیرا تو را رویزرد و ضعیف و ناتوان (جنسی) مینماید.
از می طرب افزاید و مردی خیزدوز طبع گیا خشکی و سردی خیزد
از شراب، شادی و نیرو بر میآید و از گیا (حشیش) خشکی و ضعف و سردی بر میآید.
در بادهٔ سرخ پیچ و در روی سپیدکز خوردن سبزه، روی زردی خیزد
به باده و شراب سرخ مشغول شو و سرحال و سپیدرو شو (یا با ماهرویان سپیدرو درآمیز)؛ زیرا از خوردن سبزه ضعف و رویزردی برمیخیزد.