رباعی شمارهٔ ۴۱
هوش مصنوعی: این شعر به نوعی گفتگو و ارتباط نزدیک بین دو نفر اشاره دارد. شاعر می‌گوید که اگر ما به یکدیگر نزدیکیم و صمیمی، نباید عیوب هم را بیان کنیم. چون هر دو دارای نقص‌هایی هستیم و اگر یکی عیب دیگری را بگوید، باید خود نیز منتظر باشد که عیب او نیز مطرح شود. این بیان در نهایت بر همدلی و پذیرش عیوب یکدیگر تأکید دارد.
چون ما و شما مقارب یکدگریمبه زان نبود که پردهٔ هم ندریم
هوش مصنوعی: ما و شما به هم نزدیکیم و به همین دلیل نیست که پردهای بین ما وجود داشته باشد.
ای خواجه تو عیب من مگو تا من نیزعیب تو نگویم که یک از یک بتریم
هوش مصنوعی: ای آقا، عیبهای من را، بر من نگو تا من هم عیبهای تو را نگویم، چراکه ما هر دو در عیب داشتن یکسان هستیم.