رباعی شمارهٔ ۴۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات نشان میدهد که پس از جدا شدن از نگرانیهای دنیوی، دیگر هیچ نعمت و امتیازی را نمیپذیرد. او با وجود تازگی و شوقی که دارد، به جهان کهنه میخندد و از آن فاصله میگیرد.
تا دل ز مراعات جهان برکندمصد نعمت را به منتی نپسندم
هوش مصنوعی: وقتی که از تعلقات و نگرانیهای دنیا دل کندم، دیگر هیچ نعمتی را به قیمتی ناچیز قبول نمیکنم.
هر چند که نو آمدهام از سر ذوقبر کهنه جهان چون گل نو میخندم
هوش مصنوعی: هرچند که تازهوارد هستم و با شوق به این دنیای قدیمی نگاه میکنم، اما مثل یک گل تازه شکفته، با شادی و خنده به آن مینگرم.