رباعی شمارهٔ ۴۶
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از غفلت خود در ذکر و یاد خداوند سخن می‌گوید و ابراز نگرانی می‌کند که دشمنان ممکن است فکر کنند او از توجه به خداوند فاصله گرفته و در معرض خشم او قرار گرفته است. شاعر به این دلیل نگران است که این غفلت ممکن است سبب دوری او از لطف الهی شود.
روزی دو سه شد که بنده ننواخته‌ایاندیشه به ذکر وی نپرداخته‌ای
هوش مصنوعی: مدتی است که من هیچ آهنگی نخواندهام و به یاد او هم فکر نکردهام.
زان می‌ترسم که دشمنان اندیشندکز چشم عنایتم بینداخته‌ای
هوش مصنوعی: از این می‌ترسم که بدخواهان فکر کنند که به خاطر نگاه محبتآمیزم، از چشم افتادهام.