رباعی شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: در این شعر شاعر به یاری محبوب خود خطاب میکند و از او میپرسد که کجاست و چرا در آغوشش نیست. او شب را به یاد او میگذراند و با وجود اینکه محبوب دور از اوست، همچنان او را فراموش نکرده و در دلش حضوری دائمی دارد.
ای یار کجایی که در آغوش نهایو امشب بر ما نشسته چون دوش نهای
هوش مصنوعی: ای دوست، کجایی که در آغوشم نیستی و امشب نیز مانند شب گذشته در کنار ما نیستی؟
ای سرو روان و راحت نفس و روانهر چند که غایبی فراموش نهای
هوش مصنوعی: ای سرو زیبای دلانگیز و مایه آرامش روان، هرچند که دور هستی، اما هرگز از یاد نرفتهای.