قطعه شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی جذابیت و سحر و جاذبه‌ی یک دختر زیبای پریروی است که توجه همه، اعم از مرد و زن، پیر و جوان را جلب می‌کند. شخصی که در حال تماشای اوست به شدت تحت تأثیر قرار می‌گیرد و در نهایت به حالت بی‌هوشی می‌افتد. شاعر به طعنه می‌گوید که واقعاً دیوانه‌ای چون او، در چنگال زیبایی این دختر گرفتار شده است.
آن پریروی که از مرد و زن و پیر و جوانهر که بینی دم صاحبنظری می‌زندش
هوش مصنوعی: آن زیبای دلربا که هر کسی از مرد و زن، از پیر و جوان، او را میبیند، نشان از فضیلت و کمال دارد.
آستینم زد و از هوش برفتم در حالراست گفتند که دیوانه پری می‌زندش
هوش مصنوعی: او آستینم را بالا زد و من از شدت شوک بیهوش شدم. دیگران به درستی میگفتند که دیوانهام و پری که به جانم افتاده به سراغم میآید.