قطعه شمارهٔ ۱۸ - سیه گلیم
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به حسادت خود اشاره می‌کند. او احساس می‌کند که بر روی گلیمی سیاه نشسته و حسد او نسبت به کسی دیگر که در کنار شخصی زیبا و باارزش (مانند صنوبر) قرار دارد، مزید بر علت است. شاعر به نوعی حسرت می‌خورد و می‌گوید که گلیم او سیاه است و دور از آن زیبایی، در حالی که آن شخص در حال خوشگذرانی است.
بر آن گلیم سیاهم حسد همی آیدکه هست در بر سیمین چون صنوبر او
هوش مصنوعی: حسد به گلیم سیاه من میآید، چرا که در کنار او، چنان درختی از جنس نقره وجود دارد.
گلیم بین که در آن بر، چه عیش می‌راندسیه گلیمی من بین که دورم از بر او
هوش مصنوعی: به گلیم نگاه کن که چگونه در آن نشسته، چه لذتی میبرد. حالا به سیاهگلیمی من توجه کن که چقدر دور از او هستم.