قطعه شمارهٔ ۲۰
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر احساس نارضایتی و آزار ناشی از عشق است. شاعر از رنجی که عشق به او می‌آورد سخن می‌گوید، اما وقتی معشوق بازمی‌گردد، همه آن رنج‌ها از بین می‌روند. همچنین، او به تضاد میان روز و شب اشاره می‌کند؛ روزها جنگ و تنش و شب‌ها آشتی و آرامش را تجربه می‌کند.
وه که چه آزار بود من از مهر تولیک چو باز آمدی آن همه برداشتی
هوش مصنوعی: آی خوشا که چقدر از محبت تو رنج میبردم، اما وقتی که دوباره به من برگشتی، تمام آن آزارها را کنار زدی.
سر چو برآورد صبح بپوشد گناهروز همه روز جنگ شب همه شب آشتی
هوش مصنوعی: زمانی که صبح فرا میرسد، انسان گناهان روز را پوش می‌کند و هر روز را به جنگ با مشکلات خود میگذرانند، ولی شب‌ها به آرامش و آشتی میرسند.