شمارهٔ ۲۱ - سعدی

بیا بیا که ز عشقت چنان پریشانمکه می‌رود ز غمت بر زبان پریشانم

تو فارغ از من و من در غم تو (سرگردان)بیا ببین که ز غم بر چه سان پریشانم

نه روی با تو نشستن نه رای (دل کندن)من شکسته دل اندر میان پریشانم

نمی‌توان که به دست آورم کلاله توچو سنبل تو شب و روز از آن پریشانم

به هیچ نوع دل و دیده‌ام ز (من نبود)ازان همیشه من از دستشان پریشانم

ز دست دیده ودل هیچ کس پریش نگشتازین بتر که من اندر جهان پریشانم

چگونه جمع شود خاطرم که (می‌آیی)ز دست جور تو نامهربان پریشانم

ز عطر مجمر وصفت نیافتم بوییازان ز آتش دل چون دخان پریشانم

دلم به وعدهٔ وصل ار چه خوش کند سعدیچو در فراق بوم همچنان پریشانم