شمارهٔ ۴۲
هوش مصنوعی: نویسنده در این شعر به ما می‌گوید که باید از چیزهایی که داریم راضی باشیم و به تماشای زیبایی‌ها بپردازیم. او اشاره می‌کند که اگر دسترسی به امکانات و ثروت بیشتری داشت، به ساختن کاخ و زندگی بهتر فکر می‌کرد. در نهایت، بیان می‌کند که انسان‌های در فقر و تنگدستی نمی‌توانند زندگی‌اشان را گسترش دهند.
به تماشای میوه راضی شوای که دستت نمی‌رسد بر شاخ
هوش مصنوعی: به تماشای میوه نگاه کن و از آن لذت ببر، حتی اگر به آن دسترسی نداری و نتوانی آن را بچینی.
گر مرا نیز دسترس بودیبارگه کردمی و صفه و کاخ
هوش مصنوعی: اگر تو نیز به من دسترسی داشتی، من برای تو قصر و کاخی میساختم و به تو احترام میگذاشتم.
و آدمی را که دست تنگ بودنتواند نهاد پای فراخ
هوش مصنوعی: انسانی که در تنگدستی و فقر به سر میبرد، نمیتواند به راحتی و بدون محدودیت زندگی کند.