شمارهٔ ۸۲
هوش مصنوعی: این شعر اشاره به این دارد که اگر کسی تنها به خور و خواب و لذت‌های دنیوی توجه کند، به نوعی از حیوانیت برخوردار است که تنها به نیازهای غریزی خود پاسخ می‌دهد. شاعر می‌گوید که باید از دارایی‌ها و نعمت‌های دنیوی خود استفاده کنیم و به معنای واقعی و ارزش‌های انسانی توجه کنیم، زیرا نعمت‌های ظاهری گذرا هستند و آنچه از نظر معنوی باقیمانده، ارزش بیشتری دارد.
هرکه مقصود و مُرادَش خور و خواب‌ست از عُمْرحَیَوانی‌ست که بالاش به انسان مانَد
هوش مصنوعی: هرکسی که هدفش در زندگی خوردن و خوابیدن باشد، در واقع به یک زندگی حیوانی مشغول است که سطحش پایینتر از انسان است.
هرچه داری بِده و دولتِ معنی بِسِتانتا چو این نعمتِ ظاهر بِرَوَد، آن مانَد
هوش مصنوعی: هر چیزی که داری را ببخش و به معانی و مفاهیم عمیق بپرداز تا زمانی که این نعمت‌های ظاهری از بین برود، آنچه که واقعاً ارزشمند است باقی بماند.