شمارهٔ ۱۰۶
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر نابرابری‌ها و بی‌عدالتی‌های زندگی است. شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که عده‌ای زحمت می‌کشند و گنج‌ها و نعمت‌ها را به دست می‌آورند، اما دیگران آن را برداشت می‌کنند و از آن بهره‌مند می‌شوند. همچنین، به ناگزیری مرگ و سلطه آن بر زندگی اشاره می‌شود، که در نهایت همه انسان‌ها باید با آن روبرو شوند. در واقع، نفس انسان در برابر مرگ بی‌ارزش می‌شود و در لحظه آخر می‌فهمد که زندگی فقط نوعی گذر بوده است.
چه گنج‌ها بنهادند و دیگری برداشتچه رنج‌ها بکِشیدند و دیگری آسود
هوش مصنوعی: برخی افراد زحمت و تلاش زیادی را متحمل می‌شوند تا به ثروت و دستاوردی برسند، اما در نهایت دیگران از آن بهره‌مند می‌شوند و آسایش را تجربه می‌کنند.
به تازیانه‌ی مرگ از سرش به‌در کردندکه سلطنت به سرِ تازیانه می‌فرمود
هوش مصنوعی: با ضربههای خطرناک مرگ او را از سرنگونی نجات دادند، زیرا سلطنت به تازیانه و سختی وابسته است.
نَفَس که نَفْس بَر او تکیه می‌کُند، باد استبه وقتِ مرگ بداند که: باد می‌پیمود
هوش مصنوعی: زمانی که روح در لحظه مرگ به لحظه وداع میرسد، باید درک کند که همانطور که باد در فضا آزادانه جریان دارد، او نیز باید به مسیر خود ادامه دهد و از این دنیای مادی رها شود.