شمارهٔ ۱۵۲
هوش مصنوعی: شعر درباره شجر مقل است که در بیابان‌ها رشد می‌کند و به آفات آسیب نمی‌بیند. این درخت با وجود سنگ‌هایی که به سویش پرتاب می‌شود، رطب شیرین و خوشمزه‌ای دارد. بلبل‌ها به خاطر هنر و زیبایی‌اش در قفس نمی‌مانند، و زاغ‌ها از ترس زشت‌تر از آن درختند. کودکان به لطافت طاووس بال و پر می‌دهند و دشمنان نمی‌توانند به آن آسیب برسانند. در نهایت، به نیاز به ایمان اشاره می‌شود که افراد مؤمن از مصیبت‌ها در امان خواهند ماند و بهشتی که در این دنیا وجود دارد، دوزخی برای ستمگران خواهد بود.
شجر مقل در بیابان‌هانرسد هرگز آفتی به برش
هوش مصنوعی: درختی که در بیابان رشد می‌کند، هرگز آسیبی به میوهاش نمیرسد.
رطب از شاهدی و شیرینیسنگ‌ها می‌زنند بر شجرش
هوش مصنوعی: میوههای شیرین به خاطر زیبایی و خوشحالی ناشی از وجود یک معشوق فعال و زنده بر درختان رشد می‌کنند.
بلبل اندر قفس نمی‌ماندسال‌ها، جز به علت هنرش
هوش مصنوعی: بلبل در قفس نمیتواند سالها بماند، مگر به دلیل داشتن هنری خاص.
زاغ ملعون از آن خسیس‌ترستکه فرستند باز بر اثرش
هوش مصنوعی: زاغ نفرین شده از آن آدم بخیل هم پستتر است که به دنبال او باز فرستاده شود.
وز لطافت که هست در طاووسکودکان می‌کنند بال و پرش
هوش مصنوعی: از نعمت زیبایی که در طاووس وجود دارد، بچهها بال و پرش را میسازند.
که شنیدی ز دوستان خدایکه نیامد مصیبتی به سرش؟
هوش مصنوعی: آیا از دوستان شنیدهای که خداوند هیچ بلایی بر سر او نیاورده است؟
هر بهشتی که در جهان خداستدوزخی کرده‌اند بر گذرش
هوش مصنوعی: هر بهشتی که در این جهان وجود دارد، بر اثر برخی کارها و رفتارها، به دوزخی برای انسانها تبدیل شده است.