شمارهٔ ۱۵۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی hypocrisy یا دوچهرگی انسان‌هاست. آن فردی که به دیگران علم و دانش آموزش می‌دهد، خود در اصلاح خویش ناتوان است و به عیوب دیگران پرداخته و خاموش می‌ماند. در مثال، کسی که در بازار به قحبه‌ها می‌نوازد، خود در حال آسیب‌زایی است در حالی که از آن‌ها می‌خواهد آبرو و حجاب داشته باشند. در واقع، شاعر به تناقض‌های رفتاری انسان‌ها و ضرورت خودسازی قبل از قضاوت دیگران اشاره می‌کند.
ای که دانش به مردم آموزیآن‌چه گویی به خَلق، خود بِنْیوش
هوش مصنوعی: ای کسی که به دیگران علم و دانش میآموزی، قبل از اینکه چیزی را به مردم بگویی، خودت باید آن را به درستی درک کرده و تجربه کنی.
خویش‌تن را علاج می‌نَکُنیباری، از عیبِ دیگران، خاموش!
هوش مصنوعی: اگر خودت را اصلاح نمیکنی، حداقل از عیبهای دیگران حرف نزن و سکوت کن!
محتسب، کون‌برهنه در بازارقَحبه را می‌زند، که: روی بپوش!
هوش مصنوعی: محتسب در بازار به زن قرضدار میگوید که خود را بپوشاند و عفت خود را حفظ کند در حالی که او را در وضعیت ناپسندی میبیند.