شمارهٔ ۱۶۵
این شعر به فضیلت و نیکی بخشش، گشاده‌دستی و خوش‌خلقی پرداخته و شاعر در آن می‌گوید که با بخشش و خوش‌رویی در زمانه و روزگار خود نیکنام می‌شوی و به‌خیر دنیا و آخرت خواهی رسید، و خدا این فرصت را به این جهت به‌تو داده که استفاده کنی و ببخشی وگرنه روزی‌ده اصلی خود اوست.
مراد و مطلب دنیا و آخرت نبردمگر کسی که جوانمرد باشد و بسام
هیچکس به آرزوها و خواستههای دنیا و آخرت نرسد مگر کسی که بخشنده باشد و گشادهرو و خوشاخلاق.
تو نیکنام شوی در زمانه ورنه بسستخدای عز وجل رزق خلق را قسام
(با این بخشش) تو خوشنام و آبرومند می‌شوی وگرنه برای رزق خلق، خدای بزرگ و بلندمرتبه روزی‌ده است.