شمارهٔ ۱۷۲ - در مدح
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خداوند درخواست می‌کند که با رحمت و بخشش خود به او نگریسته و دوبار او را نوازش کند. یک بار به خاطر خدماتی که انجام داده و بار دیگر به خاطر ارتباط و قدردانی‌های قدیمی که با او دارد. شاعر می‌خواهد که این نوازش‌ها همچون بارانی از رحمت و مهربانی از سوی خداوند به او برسد.
نظر که با همه داری به چشم بخشایشدرر که بر همه باری ز ابر کف کریم
هوش مصنوعی: چشمت را با نگاهی پر از رحمت به همه بینداز، زیرا مانند ابری که باران رحمت میبارد، بر دل همه مهر و محبت بریز.
مرا دوبار نوازش کن و کرم فرمایکی به موجب خدمت یکی به حق قدیم
هوش مصنوعی: لطفاً دوبار مرا مورد لطف و نوازش قرار بده، یکی به خاطر خدمتی که انجام دادهام و دیگری به خاطر رابطه و دوستی قدیمی که داریم.