شمارهٔ ۲۲۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به شاهان و حکمرانان اشاره می‌کند و از آنها می‌خواهد که خود را در مقام رعیت‌نواز و خدمتگذار قرار دهند. او تأکید می‌کند که نیازی به منت‌گذاری و تقدیر از آبادانی کشور نیست، زیرا این وظیفه آنهاست. همچنین به ابلهانی که به خود آسیب می‌زنند و به جای اصلاح خود، به دیگران فریاد می‌زنند، انتقاد می‌کند و بر بی‌پایگی و بدبختی آنها تأکید می‌ورزد.
از من بگوی شاه رعیت نواز رامنت منه که ملک خود آباد می‌کنی
هوش مصنوعی: این جمله به بیان نگرش فردی نسبت به رفتار شاه و تأثیرات او بر مردم اختصاص دارد. در این متن، شخص بیان می‌کند که شاه باید به مردم اهمیت بیشتری بدهد و نباید تنها به فکر آبادانی ملک خود باشد. در واقع، او تأکید می‌کند که توجه و محبت رهبری به رعایا، نقش مهمی در بهبود وضعیت جامعه دارد و نباید این موضوع نادیده گرفته شود.
و ابله که تیشه بر قدم خویش می‌زندبدبخت گو ز دست که فریاد می‌کنی؟
هوش مصنوعی: آدم نادانی که خودش را اذیت می‌کند و به خود آسیب میزند، چه فایدهای دارد که از دیگران کمک بخواهد یا فریاد بزند؟