شمارهٔ ۳۲
هوش مصنوعی: در این متن شاعر به شکرگزاری از خداوند به خاطر نعمت‌ها و برکات زندگی می‌پردازد و بیان می‌کند که برخی نعمت‌ها برای دیگران می‌تواند مضر و موجب ظلم باشد. او به مقایسه خود با یک مورچۀ سخت‌کوش اشاره می‌کند و می‌گوید که در مقابل زنبورانی که از او می‌نالند، قرار دارد. در نهایت، او به چالش‌های زندگی و ناتوانی‌اش در قدردانی واقعی از نعمت‌ها به خاطر ظلم‌های اطرافش اشاره می‌کند.
سپاس و شکر بی‌پایان خدا رابرین نعمت که نعمت نیست ما را
در اینجا شاعر عزیز ما شکر گذاری می‌کند برای بی نعمتی!! در واقع در اینجا به ساده زیستی و دوری از هیاهو و مشکلات ثروتمندان اشاره دارد . همانگونه که در مصرع بعد وبال گردن بودن بعضی از اموال رو اشاره می‌کند .
بسا مالا که بر مردم وبال استمزید ظلم و تأکید ضلال است
هوش مصنوعی: زیادند ثروتهایی که برای مردم مشکلآفرین و دردسرساز هستند و فقط به ظلم و گمراهی بیشتر دامن میزنند.
مفاصل مُرتَخی و دست عاطلبه از سرپنجگی و زور باطل
مفاصل بدن نرم شده و از کار افتاده و دست بیهوده و از کار افتاده، بهترست از زورمندی ای که به مظلوم روا شود
من آن مورم که در پایم بمالندنه زنبورم که از دستم بنالند
من مانند یک مورچهام که زیر پا نادیده گرفته شوم و له شوم ، نه مثل زنبوری که از ترس گزیده شدن دیگران از دستم بنالند
کجا خود شکر این نعمت گزارمکه زور مردم آزاری ندارم
هوش مصنوعی: من چگونه میتوانم شکرگزاری کنم که من به کسی آزار نمیرسانم و از قدرت اذیت کردن دیگران بیبهرهام؟