حکایت شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: در این بخش از سخنان پیر، او به مرید خود یادآوری می‌کند که وابستگی انسان به روزی و مواهب دنیوی بسیار است. او بیان می‌کند که اگر انسان تنها به روزی خود اهمیت دهد و آن را فراموش کند، به مقام بالاتری همچون ملایکه می‌رسد. پیر به مرید می‌گوید که خداوند او را حتی زمانی که نطفه‌ای مدفون بود، فراموش نکرده و او را با عقل، ادراک و زیبایی آفریده است. در نهایت، او به مرید هشدار می‌دهد که نباید خود را ناچیز پندارد، زیرا خداوند در هر حال او را فراموش نخواهد کرد.
یکی را شنیدم از پیران مربی که مریدی را همی‌گفت: ای پسر! چندان که تعلق خاطر آدمی‌زاد به روزی‌ست اگر به روزی‌ده بودی به مقام از ملائکه در‌گذشتی.
هوش مصنوعی: رسیدم به سخنی از یکی از پیران تربیتکننده که به یکی از شاگردانش گفت: ای پسر! هر چقدر که وابستگی انسان به روزی و معیشت زیاد است، اگر به روزی دهنده واقعی وابسته بودی، میتوانستی به مقام بالاتری از فرشتگان برسید.
فراموشت نکرد ایزد در آن حالکه بودی نطفهٔ مدفون و مدهوش
هوش مصنوعی: خداوند تو را فراموش نکرد، حتی در زمانی که هنوز نطفه‌ای پنهان و بیخبر از وجود خود بودی.
روانت داد و طبع و عقل و ادراکجمال و نطق و رای و فکرت و هوش
هوش مصنوعی: این جمله به توصیف ویژگیهای انسان اشاره دارد. انسان دارای روح، طبع، عقل، درک زیبایی، قدرت سخن گفتن، اندیشه، نظر و هوش است. این ویژگیها نشاندهندهی قابلیتهای فکری و احساسی او است.
ده انگشتت مرتب کرد بر کفدو بازویت مرکب ساخت بر دوش
هوش مصنوعی: ده انگشتت را مرتب کردی و بر روی دو بازویت نشاندی، مانند زین که بر دوش اسب گذاشته میشود.
کنون پنداری ای ناچیز همت!که خواهد کردنت روزی فراموش؟
هوش مصنوعی: حالا فکر میکنی ای بیاهمیت! که روزی تو را فراموش نخواهند کرد؟