حکمت شمارهٔ ۱
استفاده از مال دنیا در زمان حیات است نه بعد از مرگ؛ آدم نباید مال دنیا را فقط جمع کند بلکه باید بتواند از آن استفاده کند و با آن ثواب کند و آن را برای میراث خوارها نگذارد.
مال از بهر آسایش عمر است نه عمر از بهر گرد کردن مال. عاقلی را پرسیدند: «نیک‌بخت کیست و بدبختی چیست؟» گفت: «نیک‌بخت آن که خورد و کشت و بدبخت آن که مُرد و هِشت.»
مال دنیا برای راحت‌تر شدن زندگی است نه برای اندوختن؛ از خردمندی پرسیدند که: «آدم خوشبخت چه کسی است و آدم بدبخت کیست؟» گفت: «خوشبخت کسی است که از مال دنیا استفاده کرد و با آن کار خیر کرد و بدبخت کسی است که از دنیا لذت نبرده مُرد و برای میراث‌خواران گذاشت.
مکن نماز بر آن هیچ کس که هیچ نکردکه عمر در سرِ تحصیلِ مال کرد و نخورد
برای کسی که در زندگی اش هیچی نبود و هیچ کار مفیدی انجام نداد نماز نخوان چرا که تمام عمر خودش را صرف جمع کردن مال دنیا کرد ولی از آن نخورد و استفاده نکرد (عمر خود را بیهوده تلف کرد)