حکمت شمارهٔ ۲۴
این متن درباره ایناست که باید دشمنان را بهوسیله یکدیگر از بین برد بیآنکه خود با آنها وارد جنگ شوی؛ زیرا هرکدام از دشمنان از بین بروند به سود توست.
سر مار به دست دشمن بکوب که از اِحدَی الحُسنَیَین خالی نباشد: اگر این غالب آمد، مار کُشتی و گر آن، از دشمن رَستی.
دشمنانت را به جان هم بینداز، که هر نتیجه‌ای رخ دهد بی‌فایده نیست. هر کدام برنده شود تو هم برنده شده‌ای و از دست یکی از دشمنانت خلاص شده‌ای.
به روزِ معرکه ایمِن مشو ز خصمِ ضعیفکه مغزِ شیر برآرد چو دل ز جان برداشت
در روز نبرد، دشمن ضعیف را دست کم مگیر، چون هر دشمن ضعیف نیز وقتی خود را در تنگنا و جانش را در خطر ببیند، به‌ناچار با تمام توان می‌جنگند، در نتیجه می‌تواند شیر را هم از پای دربیاورد.