حکمت شمارهٔ ۵۴
هوش مصنوعی: این شعر به اهمیت عمل و جلوه‌گری درونی فرد اشاره دارد. می‌گوید که ارزش واقعی یک شخص به آنچه که در درونش وجود دارد و نه به حرف‌ها و ادعاهایش بستگی دارد. مانند مشک که خود بوی خوش دارد و نیاز به تعریف ندارد. دانای حقیقی مانند عطار است که با سکوت و هنر خود جلوه‌گر می‌شود، در حالی که نادان فقط به خودخواهی و صداهای توخالی توجه دارد. همچنین، این شعر به این نکته اشاره دارد که عالم در میان جاهلان مانند یک شاهد در میان کوران است؛ یعنی فرد دانا و با بصیرت در یک جمعیت نادان، به سادگی قابل تشخیص نیست.
مشک آن است که ببوید نه آن که عطار بگوید.
هوش مصنوعی: عطر مشک به خودی خود و به طور طبیعی قابل شناسایی است، نه اینکه صرفاً بر اساس سخنان یا توضیحات دیگران شناخته شود.
دانا چو طبلهٔ عطار است، خاموش و هنرنمای. و نادان خود طبل غازی، بلندآواز و میان‌تهی.
هوش مصنوعی: شخص دانا مانند یک طبل خاموش است که در خود هنری را نهفته دارد و نادان مانند طبل بلندی است که تنها صدایش بلند است اما درونش تهی میباشد.
عالم اندر میان جاهل رامثلی گفته‌اند صِدّیقان
هوش مصنوعی: میگویند که فرد فرهیخته در میان نادانها مانند یک مثل است.
شاهدی در میان کوران استمُصحَفی در سرای زندیقان
هوش مصنوعی: شاهدی در میان افرادی که نمیبینند، مانند کتابی در خانهای مملو از زندانیان است.