حکمت شمارهٔ ۶۶
این متن دعوتی است به توکل بر خدا و پذیرش حکمت الهی در زندگی. شاعر می‌گوید روزی و مرگ انسان از سوی خدا تعیین شده‌اند و تلاش بیش از حد یا ترس از مرگ نمی‌تواند سرنوشت را تغییر دهد. در عین حال، این متن به معنای تشویق به بی‌عملی نیست، بلکه به انسان یادآوری می‌کند که در کنار تلاش، باید به اراده و حکمت الهی اعتماد کند.
ای طالب روزی بنشین که بخوری و ای مطلوب اجل مرو که جان نبری.
ای کسی که به دنبال رزق و روزی هستی، آرام بگیر و نگران نباش، زیرا روزی تو به تو خواهد رسید. و ای کسی که مرگ به دنبالت است، از مرگ فرار نکن، زیرا در زمان تعیینشده برای مرگت، جانت را از دست میدهی. (روزی و مرگ از سوی خدا مقدر شده‌اند و انسان نباید بیش از حد در پی تلاشهای بیوقفه یا فرار از سرنوشت باشد.)
جهد رزق ار کنی و گر نکنیبرساند خدای عز و جل
چه برای به دست آوردن روزی تلاش کنی و چه نکنی، خدا روزی تو را خواهد رساند. (رزق و روزی انسان در نهایت به اراده و لطف خدا بستگی دارد، نه صرفاً به تلاشهای انسان)
ور روی در دهان شیر و پلنگنخورندت مگر به روز اجل
اگر حتی خود را در برابر شیر و پلنگ (خطر) قرار دهی، تا زمانی که لحظه مرگت (اجل) فرا نرسیده باشد، آسیبی به تو نخواهد رسید.