تناجی
سعدی شیرازی

حکمت شمارهٔ ۸۹

ارادت بی‌چون یکی را از تخت شاهی فرو آرد و دیگری را در شکم ماهی نکو دارد.
وقتیست خوش آن را که بود ذکر تو مونسور خود بود اندر شکم حوت چو یونس