غزل شمارهٔ ۱۸

هوش مصنوعی: این شعر از سعدی به حس عاشقانه و عواطف عمیق انسانی می‌پردازد. شاعر از ساقی می‌خواهد که کوزه‌ای از شراب سرخ (یاقوت) را به او بدهد و به نوعی به بالابردن روحیه و فراموشی غم و اندوه اشاره می‌کند. او می‌گوید که تا زمانی که مست نباشیم، نمی‌توانیم بار غم یار را به دوش بکشیم. همچنین به زیبایی و جذابیت ویژگی‌های معشوق اشاره کرده و می‌گوید که زیبایی او باعث آرامش دل‌هاست و توصیف می‌کند که هر‌چقدر هم بخواهیم از زیبایی او بگوییم، زبان ما قاصر است. شاعر همچنین از عشق و فراق صحبت کرده و نشان می‌دهد که درد فراق او را زجر می‌دهد، اما از شادی وصال هم ناامید نیست. او در آخر بر این نکته تأکید می‌کند که حتی اگر زخم عشقی هم که دارد به دارو جواب دهد، نمی‌تواند نشانه آن را فراموش کند.