غزل شمارهٔ ۲۴۹ - سعدی

این جا شکری هست که چندین مگسانندیا بوالعجبی کاین همه صاحب‌هوسانند

بس در طلبت سعی نمودیم و نگفتیکاین هیچ کسان در طلب ما چه کسانند

ای قافله‌سالار چنین گرم چه رانیآهسته که در کوه و کمر بازپسانند

صد مشعله افروخته گردد به چراغیاین نور تو داری و دگر مقتبسانند

من قلب و لسانم به وفاداری و صحبتو اینان همه قلبند که پیش تو لسانند

آنان که شب آرام نگیرند ز فکرتچون صبح پدیدست که صادق‌نفسانند

و آنان که به دیدار چنان میل ندارندسوگند توان خورد که بی‌عقل و خسانند

دانی چه جفا می‌رود از دست رقیبتحیفست که طوطی و زغن هم‌قفسانند

در طالع من نیست که نزدیک تو باشممی‌گویمت از دور دعا گر برسانند