غزل شمارهٔ ۳۴۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره وفاداری، عشق و اهمیت ارتباطات انسانی است. شاعر تأکید می‌کند که کسی که یار خویش را دارد، نیاز به یار بیگانه ندارد. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که خدمت به دیگران باید با عشق و از روی میل باشد، نه به اجبار. شاعر از درد عشق می‌گوید و اینکه نه تنها دیگران بلکه خود او نیز در این مورد عاجز است. صبر، در عشق همانند پروانه‌ای باید باشد که بر داغ عشق می‌نشیند. همچنین اشاره می‌کند که زیبایی حد و مرزی ندارد و عشق نمی‌تواند فقط بر اساس عقل و تدبیر باشد. در پایان، شاعر تأکید می‌کند که در روز قیامت هیچ‌کس نمی‌تواند به دیگری کمک کند و او نیز دست از عشق و محبت به یارش برنخواهد داشت. در نهایت، به این نکته اشاره می‌کند که در دنیای عشق، نباید از پارسایی و خودداری سخن گفت، چرا که هر کس می‌تواند خواسته‌ای داشته باشد.
یار بیگانه نگیرد هر که دارد یار خویشای که دستی چرب داری پیشتر دیوار خویش
هوش مصنوعی: هر کس که یار خود را دارد، به دنبال دوست بیگانه نمیگردد. ای کسی که در امور خود تسلط و نفوذ داری، ابتدا باید به دیوار و امنیت خود توجه کنی.
خدمتت را هر که فرمایی کمر بندد به طوعلیکن آن بهتر که فرمایی به خدمتگار خویش
هوش مصنوعی: هر کسی که بخواهد به شایستگی در خدمت تو باشد، کمر همت میبندد. اما بهتر است که خودخواهی کنی و از خدمتکار خود بخواهی که در خدمتت باشد.
من هم اول‌روز گفتم جان فدای روی توشرط مردی نیست برگردیدن از گفتار خویش
هوش مصنوعی: من در ابتدای روز به تو گفتم که جانم را فدای زیبایی تو میکنم. گفتن این حرف نشان دهندهی مردانگی من نیست که بخواهم از حرف خودم برگردم.
درد عشق از هر که می‌پرسم جوابم می‌دهداز که می‌پرسی؟ که من خود عاجزم در کار خویش
هوش مصنوعی: من هر کس را درباره درد عشق می‌پرسم، او جواب میدهد، اما تو از من بپرس، که من خود در جواب دادن ناتوانم.
صبر چون پروانه باید کردنت بر داغ عشقای که صحبت با یکی داری نه در مقدار خویش
هوش مصنوعی: برای تحمل عشق باید مانند پروانه سبک و سستی باشی، ای کسی که در حال صحبت با دیگری هستی و به خود نپردازی.
یا چو دیدارم نمودی دل نبایستی شکستیا نبایستی نمود اول مرا دیدار خویش
هوش مصنوعی: اگر قرار بود که به من نشان دهی، دل نبایستی بشکند و نبایستی اول خود را به من نشان میدادی.
حد زیبایی ندارند این خداوندان حسنای دریغا گر بخوردندی غم غمخوار خویش
AI: زیبایی این افراد حد و مرزی ندارد. ای کاش غمخوارانشان، غم خود را تحمل میکردند. (تصحیح AI: زیبایی این افراد حد و مرزی ندارد. ای کاش غمِ غمخوارانشان را تحمل میکردند.)
عقل را پنداشتم در عشق تدبیری بودمن نخواهم کرد دیگر تکیه بر پندار خویش
هوش مصنوعی: عقل را در عشق تصور میکردم که راهحلی دارد، اما اکنون تصمیم گرفتهام دیگر به اندیشهی خود تکیه نکنم.
هر که خواهد در حق ما هر چه خواهد گو بگویما نمی‌داریم دست از دامن دلدار خویش
هوش مصنوعی: هر کسی که بخواهد درباره ما هر نظری داشته باشد، بگوید، ما اهمیتی نمیدهیم و دست از محبت و عشق محبوبمان برنمیداریم.
روز رستاخیز کان جا کس نپردازد به کسمن نپردازم به هیچ از گفت‌و‌گوی یار خویش
هوش مصنوعی: در روز قیامت، هر کس مسئول اعمال خودش خواهد بود و من هم به کسی کمک نخواهم کرد و فقط به صحبتهای محبوب خودم میپردازم.
سعدیا در کوی عشق از پارسایی دم مزنهر متاعی را خریداریست در بازار خویش
هوش مصنوعی: ای سعدی، در عرصه عشق از پرهیزکاری سخن نگو، زیرا در بازار عشق هر چیزی خریدار دارد.