غزل شمارهٔ ۳۷۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عمیق و دردناک خود به خاطر جدایی از معشوق سخن می‌گوید. او به شدت مشتاق و پریشان است و با رفتن معشوق، زندگی‌اش بی‌معنا و خالی می‌شود. در غیاب او، امید به وصال و یاد او، به شدت اذیتش می‌کند و شب‌ها در گلزار بدون خواب می‌گذرانند. شاعر همچنین به یادآوری می‌کند که حتی در سختی‌ها و مشکلات همواره در فکر معشوق بوده و از دوری او رنج می‌برد. او به این موضوع اشاره می‌کند که همه وعده‌های معشوق شکسته شده و او هنوز بر سر پیمان خود ایستاده است. در مجموع، شعر احساس عمیق جدایی، عشق و وفاداری را به تصویر می‌کشد.
آمدی وه که چه مشتاق و پریشان بودمتا برفتی ز برم صورت بی‌جان بودم
هوش مصنوعی: وقتی که تو آمدی، من چقدر انتظار و اشتیاق داشتم و در حالتی آشفته بودم، اما نماندی و رفتی، و بعد از رفتنت احساس کردم که مانند یک وجود بی‌جان شدم.
نه فراموشیم از ذکر تو خاموش نشاندکه در اندیشه اوصاف تو حیران بودم
هوش مصنوعی: من هرگز از یاد تو غافل نمیشوم، حتی اگر خاموش بمانم، چون در فکر ویژگیهای تو حیران و متحیرم.
بی تو در دامن گلزار نخفتم یک شبکه نه در بادیه خار مغیلان بودم
هوش مصنوعی: در دنیای بدون تو، یک شب در میان گلها نبودم، چون که در بیابان خاری از مغیلان را تجربه کردم.
زنده می‌کرد مرا دم به دم امید وصالور نه دور از نظرت کشته هجران بودم
هوش مصنوعی: هر لحظه با امید رسیدن به تو زنده بودم، وگرنه دور از دید تو به شدت دچار دلتنگی شده بودم.
به تولای تو در آتش محنت چو خلیلگوییا در چمن لاله و ریحان بودم
هوش مصنوعی: به خاطر محبت تو، من در مشکلات مانند حضرت ابراهیم در آتش هستم، اما احساس میکنم که در باغی پر از گل و ریحان زندگی میکنم.
تا مگر یک نفسم بوی تو آرد دم صبحهمه شب منتظر مرغ سحرخوان بودم
هوش مصنوعی: من تا دم صبح منتظر بودم تا صدای مرغ سحر را بشنوم، امید داشتم که یک بار دیگر بوی تو را حس کنم.
سعدی از جور فراقت همه روز این می‌گفتعهد بشکستی و من بر سر پیمان بودم
هوش مصنوعی: سعدی از سختی جدایی تو هر روز میگفت که تو عهد خود را شکستی و من همچنان بر سر پیمان خود ایستاده بودم.